یادم آمد اون روزهایی را که میشد وقتی که هوای تهران کثیف و آلوده بود، به توچال پناه برد، غروب زیبای خورشید را با لذت تماشا کرد، لذت برد و نم اشکی و با خدای خودت گفتگویی.
*یادش بخیر، توی تهران، هرچی هوا کثیفتر میشد و وارونگی هواش بیشتر، غروبش هم قشنگتر میشد 