من پت هستم

توی چند وقت گذشته، به شکل‌های مختلفی با سازهای جدیدی برخورد کردم.  علاوه بر چند ساز جدیدی که اخیرا استاد شجریان معرفی کردند ++ و گفتگوهای پر حاشیه‌شان،  در چند فرصت‌ دیگر هم توانستم سازهای نو و  جالبی را ببینم. (البته از دید من کم سواد و ندیدبدید)

آخر هفته‌ای که گذشت، من ، مت، هابیل، پریسا و پدر پریسا به یک مراسم مربوط به هندوها رفتیم. حالا احتمالا حدس می‌زنید که می‌خواهم در مورد یک ساز هندی حرف بزنم ولی شرمنده، هرچند که این مراسم مربوط به هندوها و هندی‌ها بود ولی کلی ملت دیگر به احترام خدای هندوها هم آمده بودند و می‌رقصیدند و می‌نواختند. سازی را هم که در این عکس می‌بینید، یکی از سازهایی بود که در این مراسم نواخته شد.

در نگاه اول، به نظرم آمد که این ساز یک ورژن ساده شده از سازهای متداول زهی مثل گیتار و یا تار و سه‌تار است ولی وقتی با دقت نگاه کردم متوجه یک تفاوت بسیار اساسی شدم. شما هم نگاه کنید

در سازهایی مانند سه‌تار و یا گیتار، نوازنده با جا به جا کردن یک دست بر روی دسته‌ی ساز طول سیم را تغییر می‌دهد و به این ترتیب فرکانس ارتعاش آن را عوض می‌کند. اگر بخواهم دقیق‌تر بگم فرکانس ارتعاش یک سیم کشیده شده از رابطه‌ای شبیه رابطه زیر بدست می‌آید. که T میزان کشش سیم، میو جرم واحد طول سیم و L طول سیم است.

در تمامی سازهایی که من قبلا می‌شناختم، نوازندگان اصولا با تغییر T ساز را کوک می‌کنند و در حین نواختن برای تعیین نت‌ها فقط طول سیم (L)  را تغییر می‌دهند. ولی در این ساز به دو طریق می‌شد مکان نت‌ها را معین کرد. یا با روش سنتی تغییر طول سیم و یا با تغییر فشار دست بر روی دسته‌ی ساز (فکر کنم این دسته همان خرپای دوستان مکانیکی‌مان است) که نهایتا کشش سیم را عوض می‌کرد.

حالا با تمامی این اوصاف، صدای ساز اصلا صدای جالبی نبود، شاید زمانی یکی که از ساختن ساز سر در میاره، بتواند این ساز ساده را پیشرفت بده و مثلا یک کاسه‌ی صدای مناسب‌تر برای آن طراحی بکند

عکس : آکواریوم ونکور ۱۲ مرداد ۱۳۸۸

به یاد همین چند وقت پیش ان الله یحب المتوکلین ….

عجب مجموعه‌ی عکس فوق العاده‌ای!

خدمتون بگم که بالاخره ۲-۳ روز پیش، این تز ما نوشته و با سلام و صلوات تقدیم کمیته‌ی داوران شد. این داستان دفاع ما داشت تبدیل به یکی این داستان‌های جکی می‌شد که برای بقیه تجربه است و برای خودمون خاطره!! باور ندارید؟ بزارید فقط یک چشمه از داستان را براتون بگم خودتون می‌گوید جگرمون کباب شد، بقیه‌اش را نگو.

قضیه از این قراره که بنده ۱۹ آگوست دفاع می‌کنم و بعد از دفاع اصولا باید اول یک دوش بگیرم تا رنگ قهوه‌ای ناشی از سوال و جواب‌های اعضای کمیته پاک بشود و بعد هم اصلاحات تز را انجام بدهم و تز را بدهم به کتابخانه. بعد هم از ۷ سپتامبر باید کارم را با ۲ تا استاد جدیدم شروع کنم. با خودم گفتم کمی جل بازی بد نیست و بهتره برای خود شیرینی هم که شده، کمی زودتر بهشون یک سری بزنم. به این بندگان خدا ای‌میل زدم که آره من می‌خوام خدمتان شرفیاب بشوم. و اما جواب استاد سخت کوبنده بود و فریاد از نهاد ما در آورد و آسمان را لرزاند.  فکرش را بکنید استاد آدم یادش رفته باشه که به آدم پذیرش داده ! و در جواب بگه که شرمنده و دانشجوی جدید نمی‌خواهم! حالا من نمی‌دونستم که گریه کنم و یا خنده.  البته چند ساعت بعد مشکل حل شد. (ولی  مت می‌گه بعید می‌دونم، این تازه اولشه )  ولی خداییش داره جنسمون جور می‌شه تا حالا پت و مت داشتیم، ولی از امروز پت و مت و پنوس

یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود

راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاک

برزبان بود مرا آن چه تو را در دل بود

دل چو از پیر خرد نقل معانی می​کرد

عشق می​گفت به شرح آن چه بر او مشکل بود

آه از آن جور و تطاول که در این دامگه است

آه از آن سوز و نیازی که در آن محفل بود

در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز

چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود

دوش بر یاد حریفان به خرابات شدم

خم می دیدم خون در دل و پا در گل بود

بس بگشتم که بپرسم سبب درد فراق

مفتی عقل در این مساله لایعقل بود

راستی خاتم فیروزه بواسحاقی

خوش درخشید ولی دولت مستعجل بود

دیدی آن قهقهه کبک خرامان حافظ

که ز سرپنجه شاهین قضا غافل بود.

+ظاهرا حافظ این غزل را در مرثیه‌ی شاه شیخ ابو اسحاق گفته

آقا، پدر و مادر ما خیلی حواسشون بود که ما لقمه حلال بخوریم، موقع زن گرفتن هم می‌گفتند اگه زنت لقمه غیر حلال از گلوش پایین رفته باشه، آخرش دست تو را هم به حروم آلوده می‌کنه. من خودم هم همیشه حواسم به این قضیه بوده، شاید لقمه‌ی شبهه‌ناک خورده باشم ولی حروم نه!

اما از شما چه پنهون این چند وقته فکر کنم دیگه حساب مالم به پاکی سابق نیست. فکر که چه عرض کنم، تقریبا مطمئنم. همش از سر تبلیغات انتخابات شروع شد، بعد به حوادث بعد از انتخابات کشیده شد. اینجانب همچنان دارم از استادم پول می‌گیرم، ولی بالای ۵۰ درصد وقتم داره پای اینترنت، گوگل ریدر و سایت‌های خبری هدر می‌ره. خدا لعنتش کنه باعث و بانیش را!

به سلامتی، ما ایرانی‌ها هم از امروز دوشنبه دوازدهم مرداد صاحب یوم‌النکبه شدیم.

کمی از مقالات فارس‌نیور + + را که خواندم ( مخصوصا اعترافات ابطحی در دادگاه + + +)  بلافاصله به یاد این چند بیت مثنوی افتادم، به راستی که وصف‌ الحال برخی اصحاب قدرت این زمانه است.

آن مگس بر برگ کاه و بول خر
همچو کشتیبان همی افراشت سر
گفت :«من دریا و کشتی خوانده‌ام
مدتی در فکر آن می‌مانده‌ام
اینک این دریا و این کشتی و من
مرد کشتیبان و اهل رای زن»
بر سر دریا همی راند او عَمَد (قایق)
می‌نمودش آن قدر بیرون زحد
بود بی‌حد آن چمین نسبت بدو (چمین: شاش، ادرار)
آن نظرکه بیند آن را راست کو؟
عالمش چندان بود کش بینش است
چشم چندین بحر هم چندینش است
صاحب تأویل باطل، چون مگس
و هم او بول خر و تصویر خس
گرمگس، تأویل بگذارد به رای
آن مگس را بخت گرداند هُمای
آن مگس نبود کش این عبرت بود
روح او، نه در خور صورت بود

اگر دیدگاه من را قبول ندارید، این خبر را هم بخوانید، بلاخره توهم و فتوشاپ هم آدم را به بد روزی می‌اندازند.